Doston ustuni

Ibrohim G‘afurovning “Doston ustuni” nomli adabiy obzorida o‘zbek dostonchiligining zamonaviy taraqqiyot tamoyillari, janrning badiiy imkoniyatlari va ijodkorlarning bu yo‘nalishdagi izlanishlari keng tahlil etiladi. Muallif doston janrining o‘ziga xos tabiatini syujet, xarakter, konflikt, kompozitsiya, shartlilik va ramziylik kabi poetik unsurlar bilan bog‘liq holda yoritadi. Obzorda Usmon Azimovning “Quyoshli olam”, Amirqul Po‘lkanovning “Otaxonlarim”, Sulton Akbariyning “Ko‘kan”, Barot Boyqobilovning “Tabarruk tuproq”, Ramz Bobojonning “Ming bir tugun”, Jo‘mard Jabborovning “Muhabbat naqshlari” singari dostonlari misolida zamonaviy dostonchilikning g‘oyaviy-badiiy xususiyatlari, inson xarakterini yaratish va davr muammolarini badiiy talqin etish mahorati baholanadi. Muallif ayrim asarlardagi obraz va konfliktlarning yetarlicha asoslanmagani, mavhumlik, nasihatgo‘ylik, syujet va xarakter yaratishdagi kamchiliklarni tanqidiy ko‘rsatish bilan birga, muvaffaqiyatli badiiy izlanishlarni ham e’tirof etadi. Turli ijodkorlarning bir janr doirasidagi asarlarini qiyosiy-tahliliy asosda ko‘rib chiqish orqali davr dostonchiligining umumiy holati va muhim tendensiyalari ochib beriladi. Shu jihatdan “Doston ustuni” muayyan janr taraqqiyotini bir qator asarlar asosida umumlashtiruvchi muammoli-tematik adabiy obzor namunasi sifatida ahamiyat kasb etadi.